لب خشکم ببین چشم ترم را

                        بیا از باده پر کن ساغرم را

                       دلم در تنگ نای این قفس مرد

                       رسید آن دم که بگشایی پرم را

                            به امید نگاهت ایستادن

                        به روی شانه هایت سر نهادن

                  مرا خوش تر از این ها آرزویی ست :

                         دهان کوچکت را بوسه داد

                       سیه چشمی به کار عشق استاد

                        به من درس محبت یاد میداد

                        مرا از یاد برد آخر ولی من

                                      بجز او عالمی را بردم از یاد